Numer domu – Imię

  Kiedyś miałam taką przygodę, że szukałam swojej koleżanki. W czasie podróży do jej miasta uświadomiłam sobie, że nie znam jej adresu. Było to w czasach, gdy telefony nie były dostępne, a ja nigdy nie byłam w tej miejscowości. Modliłam się do Ducha Świętego, aby mnie poprowadził i jestem pewna, że tylko dzięki Jego łasce nasze spotkanie doszło do skutku. Dotarłam do właściwego miejsca, w odpowiednim czasie, spotkałam ludzi, dzięki którym znalazłam blok i numer mieszkania koleżanki. Do dziś uważam, że to był cud.

Bez numeru domu nie jest łatwo odnaleźć właściwy budynek. Numer domu jest jak imię. W wielu kulturach imię miało szczególną wartość. Określało osobę i jej charakter. IMIĘ powinno być dla nas szczególne. Wybór imienia  był bardzo ważny dla Hebrajczyków. Nigdy nie nadawano przypadkowego imienia, imię zawsze miało jakieś znaczenie. Adam nadał imię Ewie. Znam wielu mężów, którym coś zostało z biblijnego Adama, którzy nadają swoim żonom własne imiona – Misia, Pysia, Słoneczko itd. Kiedyś nadanie imienia osobie oznaczało mieć nad nią władzę. Rodzice mają przywilej nadawania imienia swoim dzieciom. Często nadają imiona nieprzemyślanie. Czasami robią im krzywdę nazywając imionami z telewizyjnych seriali. Imię, a może bardziej sposób jego wypowiadania, ma wpływ na kształtowanie naszej osobowości. Znacie Gośki i Małgosie – to często jak dwa różne typy.

Bóg zmienia imię, kiedy daje nowe powołanie i nową tożsamość. Abram (ojciec) – staje się Abrahamem (ojcem wielu narodów), Jakub (oszust) – Izraelem (walczącym z Bogiem), Jezus także zmienił imię Szymona (trzcina) nadając mu imię Piotr (skała). Imię kształtuje nasz charakter.

To jak się czujesz ze swoim imieniem, ma znaczenie dla twojego życia. Niektórzy nie lubią swojego imienia, próbują nosić inne imiona lub jakieś przezwiska.

Przyjmij, że to Bóg przez twoich rodziców nadał ci imię i spróbuj odzyskać siebie. On wie, kim jesteś. Jest to element twojej akceptacji siebie. Poczuj się dobrze ze sobą i ze swoim imieniem. Odkryj wartość swojego imienia. Nie bój się prosić swoich najbliższych, by mówili do ciebie tak, jak lubisz słyszeć swoje imię. Poznaj swego patrona, zobacz kim był i jakie miał szczególne cechy charakteru, czym się wsławił u Boga. Przez akceptację swojego imienia okazujesz szacunek sobie samemu i Bogu. Odkryj, co Bóg ci daje przez twoje imię? Kim On chce Ciebie mieć? Jakie jest twoje powołanie – do bycia „trzciną” czy „skałą”? Zwróć uwagę, jak zwracasz się do innych, jak wypowiadasz ich imiona? Czy jesteś błogosławieństwem dla siebie i czy niesiesz błogosławieństwo innym?

 

Cytaty do rozważenia i modlitwy:

J 1,42;

Lb 6,24-27.

 

Następny wpis: Projekt architektoniczny – Powołanie.